De opkomst en ondergang van "de Boei" dit was de naam van het eerste schip aan het starteiland, waar in de zomer op zondag diensten gehouden werden, later komt pas de "Loodsboot" daarvoor in beeld Tijdens de vergadering van de Centrale Kerkeraad van 1 december 1965 kwam het agendapunt "Kerkschip" op de agenda. Reeds in 1960 was door deze kerkeraad een commissie in het leven geroepen om te onderzoeken of er mogelijkheden waren kerkdiensten te organiseren voor toeristen rond het Sneekermeer. Na veel vergaderingen werd in 1961 een interkerkelijke commissie benoemd voor het watertoerisme die de publicatie van kerkdiensten in het gehele recreatiegebied van Friesland verzorgde. Daarnaast werden op initiatief van de Hervormde Gemeente Sneek in 1965 plannen gemaakt om de kerk naar de mensen te brengen. Dit gold met name voor de watersporters welke gedurende het weekend aan het Sneekermeer verbleven. Uit 1961 dateren plannen voor de aankoop van een mijnenveger, maar deze plannen vonden geen genade bij gedeputeerde staten, die zo'n schip een storend element in het landschap noemde. Daarom werd het eerste jaar een motorschip gehuurd en werden er zes kerkdiensten gehouden, waarin respectievelijk predikanten van de Nederlands Hervormde Gemeente, de Gereformeerde Kerk, de Baptistengemeente en de Doopsgezinde Kerk voorgingen. In dat eerste jaar bezochten 587 personen deze kerkdiensten die speciaal op de watertoerist waren afgestemd. Gesteund door de enthousiaste reacties bij kerkgangers werd het aantal kerkdiensten uitgebreid. In 1966 waren dit 10, waarbij in totaal 2000 bezoekers aanwezig waren. Het was intussen bewezen, dat het kerkschip niet meer weg te denken was uit het merengebied en eind 1965 kocht de stichting het motorschip Toerist aan. Ook werd de stichting als rechtsvorm gekozen, en op 16 mei 1965 werd voor notaris de oprichtingsakte gepasseerd van de ‘Stichting Kerk en Recreatieschip Sneek’. Vanaf het begin werd dit werk interkerkelijk opgezet en de belangstelling was groot. In het eerste jaar bezochten 587 personen deze speciale diensten. In het eerste jaar werd een motorschip gehuurd en werden er zes kerkdiensten gehouden, waarbij bij de eerste dienst de Nederlandse Televisie Stichting aanwezig was. De oprichters van ‘Het Kerkschip’ waren: H. Jongejans, Tj van der Meulen, R. Ypma, J. Schuhmacher, A. Raadsveld en A. Verwer. Na een ingrijpende verbouwing werd het kerkschip ‘De Boei’ begin 1966 in gebruik genomen. We waren waar we wezen wilden, een kerkschip op zondag en een recreatieschip gedurende de week met faciliteiten voor maaltijden, hulpverlening en E.H.B.O. uitrusting. Op het bovendek bood een zaal van 24 x 5 meter ruimte aan 225 bezoekers, op zondag tijdens de kerkdienst en gedurende de week als ontmoetingscentrum. Voor de organiserende stichting was het niet eenvoudig een tijdschema te maken wat ieder tevreden stemde. Uit een brief van 18 januari 1968 blijkt, dat men om 8.00 uur de Rooms Katholieke Mis wilde houden en om 9.00 uur de oecumenische dienst. Dit, om niet in conflict te komen met de starttijden van de wedstrijden op het Sneekermeer. Een jaar later begon het ruimteprobleem te spelen; de Rooms-katholieke diensten waren redelijk bezet, maar de oecumenische diensten waren echter bomvol. Vaak zo vol, dat de veiligheid in gevaar kwam. In goed overleg werd een modus gevonden, door de diensten over de verschillende weekenden te verdelen. Veel medewerking was er van pastor Beeres, dominee Vaandrager en predikant Witteveen. De stichting ontving financiële ondersteuning van de kerken, aangesloten bij de raad van kerken, maar zocht ook zelf naar middelen. Een foto met antwoord kaart werd op grote schaal verspreid. Ook binnen Sneek werd gezocht naar sponsoren. In één verzoek om sponsoring kreeg het stichtingsbestuur een wel heel bijzondere reactie. De gevraagde ondernemer wilde het Kerkschip wel financieel ondersteunen, mits het schip op zondagmorgen dwars in de Houkesloot werd gelegd, zodat de Snekers niet naar ‘De Meer’ gingen maar naar de kerk in de stad. Er moest meer worden gedaan om het kerkschip financieel drijvende te houden, en zo werd kerkschip de Boei iedere winter verhuurd aan het Nederlands Bijbelgenootschap als varend expositieschip. In het vroege voorjaar van 1978 lag De Boei in Workum, aan de Doltewal. Bij het manoeuvreren werd echter de werry van de plaatselijke dominee midscheeps geramd. Het kon bijna niet, dat een kerkschip de boot van de predikant torpedeerde. Uit die beginjaren zijn vele anekdotes. Zo werden aan boord examenfeesten van leerlingen van de Sneker scholengemeenschap gevierd. Bestuursleden fungeerden dan vaak als chaperonne. Een brand in de machinekamer vernielde het elektrische aggregaat. Dankzij een dekschuit van Bouwmaatschappij Joustra en een mobiel aggregaat van de B.B. kon het schip dat seizoen toch in bedrijf blijven. In een pioniersfase staat iedereen op mogelijke en onmogelijke momenten klaar, toch realiseerde de club zich, dat niet blijvend een beroep kon worden gedaan op vrijwilligers. Bovendien werd in naam van de kerken langzamerhand een kleine horecaonderneming gerund. Dat alles zonder vakdiploma en vestigingseisen. Het toenmalige bestuur kwam in contact met het echtpaar Zuidam-Galema. Zij werd het eerste echtpaar dat de bedrijfsvoering aan boord van de boei ging verzorgen. De box met dochter Nelly stond doorgaans op het zonneterras. Eind zestiger jaren kwamen de plannen voor een vaste accommodatie aan de oever van het Sneekermeer. In een brief van 26 maart 1970 meldt het kerkschip bestuur aan de aangesloten kerkgenootschappen, dat beide Zeilverenigingen en de gemeente plannen hebben voor de bouw van een goed geoutilleerde accommodatie op het starteiland. Dit gebouw moest volgens de plannen 32,4 x 9,6 meter groot worden. Opzet was, dat beide zeilverenigingen, de gemeente en de raad van kerken deelnam in de werkstichting. In januari 1970 voltrok zich een kleine ramp. Tijdens de winter lag de boei afgemeerd in de industriehaven van Sneek langszij van de ‘Prinsenhof'. Op een donderdagmorgen werden de bestuursleden gewaarschuwd, dat De Boei wel heel merkwaardig slagzij maakte. Inzet van pompen van brandweer en B.B. mochten niet baten. Als gevolg van een lek in ‘De Prinsenhof’ werd ook het kerkschip De Boei onder water getrokken. Overtuigd van de technische staat van "De Boei" en met voldoende aanknopingspunten om het gevecht aan te gaan werd een advocaat ingeschakeld om de belangen van de Stichting te verdedigen. Zes jaren gingen voorbij met twee tot drie zittingen voor de arrondissementsrechtbank in Amsterdam. Toen eindelijk in 1976 de verlossende uitspraak kwam, waarbij de Stichting "Kerk- en Recreatieschip" in het gelijk gesteld werd, ging de tegenpartij in hoger beroep. Weer volgden twee jaar van juridisch touwtrekken. Toen ook het gerechtshof in Amsterdam begin 1978 de stichting in het gelijkstelde, was de vreugde bij het bestuur enorm. Ook realiseerde de stichting zich, dat het Kerkschip nooit meer had kunnen opbrengen dan door te zinken. Na vereffening van de verplichtingen tegenover de aangesloten Kerken, de Bank en enkele financiers kon uiteindelijk in het najaar van 1978 een cheque van ƒ 16.000,— overhandigd worden aan de Raad van Kerken. Intussen gingen de plannen voor een vaste accommodatie op het starteiland door, alleen was men dan niet meer gecharmeerd van deelname door de Raad van kerken. Uit een brief van 4 april 1970 blijkt, dat in welke organisatievorm dan ook de raad van kerken er prijs op stelde de kerkdiensten op het starteiland te verzorgen. Dit zou tevens inhouden, dat de gezamenlijke kerken voor een bedrag van ƒ 50.000,- zouden participeren in de nieuw te vormen werkstichting. Om de financiële lasten voor de Raad van kerken te verlichten werd naar een modus gezocht. Deze werd gevonden door deelname van de Vereniging van Zakenlieden, waarbij de vertegenwoordiger van de zakenlieden tevens de belangen van de Kerken behartigde. Het betrof de heer G. Geertsma, die namens de zakenlieden zitting nam in het bestuur van de Stichting Kerk en recreatieschip, terwijl ook de heer G. Hendriksma mee ging werken als liaison officier tussen de stichting Kolmeersland en het kerkschip.